Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποιμαντορικές Εγκύκλιοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ποιμαντορικές Εγκύκλιοι. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 17 Απριλίου 2011

«Ιδού γαρ ήλθε δια του σταυρού, χαρά εν όλω τω κόσμω»

Ι­Ε­ΡΑ ΜΗ­ΤΡΟ­ΠΟ­ΛΙΣ Ε­ΔΕΣ­ΣΗΣ ΠΕΛ­ΛΗΣ

ΚΑΙ ΑΛ­ΜΩ­ΠΙΑΣ

Προς τον ευλαβή Κλήρο και τον ευσεβή

λαό της καθ ἡ­μᾶς Ιεράς Μη­τρο­πό­λε­ως

«Ιδού γαρ ήλθε δια του σταυρού,

χαρά εν όλω τω κόσμω»

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, Χριστός Ανέστη.

Την Εβδομάδα αυτή, που την ονομάζουμε μεγάλη, και που αρχίζει από το βράδυ των Βαΐων μέχρι την Κυριακή του Πάσχα, δύο έννοιες και βιώματα κυριαρχούν μέσα στην λατρεία της Εκκλησίας μας, αλλά και στις καρδιές των ανθρώπων. Το πρώτο είναι το ζωοποιό πάθος του Χριστού. Το πάθος του Κυρίου έχει πολλές σωματικές και ψυχικές πλευρές, όπως π.χ. τα κτυπήματα και τους ραβδισμούς που δέχθηκε το σώμα του, αλλά και την αμφισβήτηση και μοναξιά που υπέστη η ψυχή του Σωτήρος μας. Έπαθε ως άνθρωπος για την λύτρωση του γένους μας από την καταδυνάστευση του διαβόλου, της αμαρτίας και του θανάτου. Εκουσίως ο Χριστός πορεύθηκε στον Σταυρό, για να μας χαρίσει την ελευθερία. «Νυν η ψυχή μου τετάρακται. Και τι είπω; Πάτερ, σώσoν με εκ της ώρας ταύτης. Αλλά δια τούτο ήλθον εις την ώραν ταύτην» (Ιω. 12, 27). Ο θάνατος του Χριστού είναι το κεφάλαιο της σωτηρίας μας. Ενώ ο ίδιος είναι η ζωή των απάντων, θεληματικά βαδίζει προς τον θάνατο, «ίνα οι πάντες ζήσωμεν εν αυτώ», κατά τον άγιο Κύριλλο Αλεξανδρείας. Ο Σταυρός του Χριστού έγινε το σπέρμα της ζωής των ανθρώπων. Επειδή η αρρωστημένη κατάσταση του ανθρώπου ήταν ανίατη και κανένα φάρμακο, όπως π.χ. ο λόγος των προφητών, δεν ήταν ικανό να θεραπεύσει την ασθένειά μας, χρειασθήκαμε ισχυρότερο φάρμακο για την φοβεροτάτη ασθένεια, και το φάρμακο αυτό ήταν ο Υιός του Θεού (Γρηγόριος ο Θεολόγος).

Το άλλο γεγονός της εβδομάδος αυτής είναι η Ανάσταση του Χριστού. Η νύκτα της Αναστάσεως «της κεχυμένης τήσδε νυκτός αντίπαλος», δηλαδή είναι αντίπαλος της προηγουμένης καταστάσεως, που παρομοιάζεται με απέλπιδα νύκτα. Το πρωτόγονο λύεται σκότος, όλα έρχονται στο φως, μπαίνουν σε τάξη, αποκτούν είδος και η ακοσμία του κόσμου τελειώνει, παρατηρεί ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος. Ο αρχαίος όφις νεκρώνεται και μαζί με αυτόν όλες οι δυνάμεις του. Η Ανάσταση του Χριστού καταξιώνει τα πάθη του. Χωρίς τα πάθη η Ανάσταση θα ήταν κενό γεγονός. Επίσης και χωρίς την Ανάσταση τα πάθη θα ήταν μια τραγική κατάσταση. Μεγάλη Παρασκευή και η ημέρα της Αναστάσεως συνιστούν την σωτηρία μας. Με την Ανάσταση ήλθε στον άνθρωπο η ζωή της Βασιλείας του Θεού, καταλύθηκε του θανάτου το κράτος, έγινε άλλη γέννηση του ανθρώπου, βίος έτερος, άλλο είδος ζωής, η μεταστοιχείωση της φύσεώς μας.

Με την παρακοή του ο άνθρωπος έγινε δούλος της αμαρτίας και του θανάτου − «Πας ο ποιών την αμαρτίαν δούλός εστι της αμαρτίας» (Ιω. 8,34), είπε ο Κύριος − ενώ με την Ανάσταση του Θεανθρώπου στο πρόσωπό Του γίνεται ο καθένας πάλι ο ηγεμόνας της κτίσεως, κυριαρχεί επί της οικουμένης. «Και γαρ η ανθρωπίνη φύσις η πρώην δουλεύουσα, νυν εν Χριστώ άρχει πάντων», παρατηρεί σοφά ο άγιος Θεοφύλακτος. Έχοντας όλα αυτά υπ' όψη μας, θα θέλαμε να τονίσουμε πως ο πνευματικός νόμος, όπως τον διέγραψε το πάθος και η Ανάσταση του Χριστού, είναι υπόδειγμα για όλους. Σήμερα μάλιστα που διερχόμαστε τις πονηρές αυτές ημέρες της ποικιλομόρφου κρίσεως, το Πρόσωπο του Κυρίου είναι το κατ' εξοχήν υπόδειγμα της ζωής μας. Έχουμε πάθη διάφορα, προσωπικά, εμπάθειες, κακότητες, ιδιοτέλειες, φιλαυτίες, φιλοχρηματίες και επιθυμίες κακών. Όπως επίσης διερχόμαστε και πολλές άσχημες καταστάσεις, ψυχολογικούς καταναγκασμούς, οικονομικές διακρίσεις, καταστροφή των ονείρων και επιδιώξεών μας, ισοπέδωση της ελπίδος μας και άλλα πολλά. Βλέποντας τον Σταυρωθέντα και Αναστάντα Ιησού δεν αποθαρρυνόμαστε, αλλά παίρνουμε θάρρος και παλεύουμε γνωρίζοντας πως τα πάθη τα διαδέχεται η Ανάσταση, την οδυνηρή κατάσταση της αμαρτίας η ελευθερία της χάριτος, την απελπισία η ελπίδα, την δυσκολία η άνεση, την λύπη η χαρά. «Ιδού γαρ ήλθε δια του Σταυρού χαρά εν όλω τω κόσμω».

Ως Επίσκοπος της Ιεράς Μητροπόλεως Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας εύχομαι σε όλους, κλήρο και λαό, άρχοντας και απλούς ανθρώπους, επιφανείς και απλούς αγωνιζομένους, να περάσουν με επιτυχία τις εξετάσεις των παθών και να καταλήξουν στην προσωπική τους ανάσταση.

Αδελφοί μου αγαπητοί,

Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!

Πά­σχα 2011

Πρoς Θεόν ευχέτης,

Ο Μη­τρο­πο­λί­της

† Ο Ε­δέσ­σης, Πέλ­λης και Αλ­μω­πί­ας Ι­Ω­ΗΛ

Σάββατο 25 Δεκεμβρίου 2010

Ποιμαντορική Εγκύκλιος Χριστουγέννων


Ι­Ε­ΡΑ ΜΗ­ΤΡΟ­ΠΟ­ΛΙΣ Ε­ΔΕΣ­ΣΗΣ ΠΕΛ­ΛΗΣ ΚΑΙ ΑΛ­ΜΩ­ΠΙ­ΑΣ
ΠΟΙ­ΜΑ­ΝΤΟ­ΡΙ­ΚΗ Ε­ΓΚΥ­ΚΛΙ­ΟΣ ΧΡΙ­ΣΤΟΥ­ΓΕΝ­ΝΩΝ

Πρὸς τὸν εὐ­σε­βῆ Κλῆ­ρο καὶ τὸν εὐ­λα­βῆ λα­ὸ

τῆς καθ᾿ ἡ­μᾶς Ἱ­ε­ρᾶς Μη­τρο­πό­λε­ως

«Υἱοὶ τοῦ φωτὸς καὶ υἱοὶ ἡμέρας» (Α΄. Θεσ. 5, 5)

Ἀ­γα­πη­τοὶ ἐν Χρι­στῷ ἀ­δελ­φοί,

Τὸ νὰ ὀνομασθεῖ κάποιος υἱὸς τοῦ Θεοῦ εἶναι μιὰ κατάσταση ποὺ τὴν βλέπουμε καὶ στὴν Παλαιὰ καὶ στὴν Καινὴ Διαθήκη. Βέβαια τὸ χάρισμα τῆς υἱοθεσίας διαφορετικὰ βιώνεται στὴν Παλαιὰ Διαθήκη καὶ διαφορετικὰ στὴν Καινὴ καὶ μάλιστα στὴν Ἐκκλησία. Σημασία ἔχει πὼς οἱ ἄνθρωποι ὀνομάσθηκαν παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ στὴ Νομικὴ περίοδο, ἀλλὰ καὶ στὴν περίοδο τῆς χάριτος. Ἄς ποῦμε μερικὰ παραδείγματα. Ὁ προφήτης Δαυΐδ σὲ κάποιο ψαλμό του μᾶς παρουσιάζει τὸ Θεὸ νὰ λέγει· «ἐγὼ εἶπα θεοί ἐστε καὶ υἱοὶ Ὑψίστου πάντες» (Ψ. 81, 6), καὶ ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης λέγει πὼς ὅσοι παραδέχθηκαν τὸ Χριστό, πῆραν τὸ χάρισμα νὰ ὀνομασθοῦν παιδιά Του· «ὅσοι δὲ ἔλαβον αὐτόν, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν τέκνα Θεοῦ γενέσθαι» (Ἰω. 1, 12).

Ποιά εἶναι ἡ διαφορὰ μεταξὺ Παλαιᾶς καὶ Καινῆς Διαθήκης ὡς πρὸς τὸν χαρακτηρισμό; Στὴν Παλαιὰ Διαθήκη οἱ ἄνθρωποι ἔστω κι ἂν ὀνομάζονταν παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, εἶχαν τὸ πνεῦμα τῆς δουλείας. Τὸ πνεῦμα τῆς υἱοθεσίας εἶχε τὸ γράμμα τοῦ Νόμου. Ἐὰν τηροῦσαν τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ καὶ τὶς νομικὲς διατάξεις, ἦσαν παιδιὰ τοῦ Θεοῦ. Ἐὰν παρέβαιναν τὶς ἐντολές, τότε σὰν τοὺς δούλους ὑφίσταντο τιμωρίες. Εἶχαν τὸ χάρισμα τῆς υἱοθεσίας «σκιωδῶς». Ἀντίθετα στὴν Καινὴ Διαθήκη ἔχουμε πάρει τὸ χάρισμα τῆς υἱοθεσίας οὐσιαστικά. Ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ, τὸ δεύτερο Πρόσωπο τῆς ἁγίας Τριάδος εἰσῆλθε στὴν ἀνθρώπινη φύση δημιουργικά. Ὅπως ἀκριβῶς ἕνας σπόρος ἔχει μέσα του τὴ δυναμικὴ τῆς ἐξελίξεως, καὶ γιὰ τὸ Χριστὸ λέμε πὼς εἶναι ὁ θεῖος σπόρος· εἰσῆλθε στὸν κόσμο καὶ συνέπηξε στὸν ἑαυτό του ἰσχυρὰ καὶ ἀδιάλυτα ἐμψυχωμένη σάρκα λογικὴ καὶ νοερή. Ἐνσαρκώθηκε ὄχι σπερματικά, ἀλλὰ δημιουργικὰ μὲ τὴ δύναμη τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Τὸ σχῆμα του τὸ ἀνθρώπινο δὲν ἀπαρτίσθηκε σιγά-σιγά, ἀλλὰ διὰ μιᾶς ὁλοκληρώθηκε τέλεια, ὅπως δημιουργικὰ πλάσθηκε τέλεια ὁ Ἀδὰμ ὡς πρὸς τὸ σχῆμα. Ἔγινε ἄνθρωπος καὶ τὴν ἐξέλιξή του τὴν γνωρίζουμε ὅλοι.

Τώρα ποιές εἶναι οἱ συνέπειες τῆς ἐνσαρκώσεως τοῦ Κυρίου; Ἡ γέννηση τοῦ Χριστοῦ τί συνέπειες εἶχε σὲ μᾶς; Ὅσοι βαπτιζόμαστε στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος, τονίζει ὁ Κύριλλος Ἀλεξανδρείας, ἑνωνόμαστε μὲ τὸ Χριστό. Ὁ Χριστὸς πῆρε ἀνθρώπινη σάρκα καὶ μὲ τὴν ἀνθρώπινη θεωμένη φύση τοῦ Χριστοῦ μπορεῖ νὰ ἑνωθεῖ κάθε ἄνθρωπος βαπτισμένος. Ὅταν ὅμως ἑνωθοῦμε μὲ τὸ Χριστό, ἑνωνόμαστε καὶ μὲ τὸν Πατέρα, γιατί ὁ Πατέρας καὶ ὁ Υἱὸς δὲ χωρίζονται ποτέ. Ἔτσι ὅλοι, καὶ ὁ Χριστὸς καὶ οἱ πιστοί, εἶναι ἑνωμένοι μὲ τὸν Πατέρα. Εἶναι παιδιὰ τοῦ Θεοῦ. Μόνο ποὺ ὁ μὲν Χριστὸς εἶναι φυσικὸς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ οἱ πιστοὶ εἶναι παιδιὰ κατὰ χάρη. Οἱ πιστοὶ ἀπέκτησαν τὸ χάρισμα τῆς υἱοθεσίας. Οἱ δοῦλοι στὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καὶ μὲ τὴν ἕνωσή τους μαζί του, ἀπόκτησαν τὴν υἱότητα. Γεννήθηκε ὁ Χριστὸς καὶ ἐμεῖς ὅλοι γίναμε ἀδέλφια Του καὶ παιδιὰ τοῦ Πατέρα. Ὅλοι ἔχουμε τὴν «ἰδέαν», δηλαδὴ τὴ μορφὴ τοῦ Χριστοῦ, γι᾽ αὐτὸ καὶ ὁ Πατέρας μᾶς ἀναγνωρίζει γιὰ παιδιά Του.

Εἴμαστε ἀδέλφια καὶ συγγενεῖς τοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ τὸ μεγάλο χάρισμα πρέπει νὰ τὸ καλλιεργήσουμε σ᾽ ὅλη μας τὴ ζωή. Μὲ ἐπιμέλεια νὰ διατηρήσουμε τὴ χάρη τοῦ βαπτίσματος καὶ ἡ ζωή μας νὰ εἶναι καθαρὴ καὶ ἀκηλίδωτη. Μακρὰν ἀπὸ μᾶς κάθε ἐμπάθεια καὶ κακία. Ποτὲ νὰ μὴν ἐπιτρέψουμε στὸν ἑαυτό μας νὰ περιπέσει στὴν κατάσταση τῆς ἄλογης ἁμαρτίας. Νὰ λέμε «πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς» καὶ νὰ νοιώθουμε πὼς εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἁμαρτωλὸς εἶναι «δοῦλος τῆς ἁμαρτίας» (Ἰω. 8, 34) κατὰ τὴν ἔκφραση τοῦ Χριστοῦ. Ἀφοῦ καλοῦμε τὸ Θεὸ Πατέρα, σὰν παιδιά Του ὀφείλουμε νὰ ἁγιάζουμε τὸ ὄνομά Του στὴ ζωή μας. Ἡ ἄσκηση, ὁ ἁγιασμός, ἡ μυστηριακὴ ζωή, ἡ συμμετοχή μας στὸ μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας, ἡ ἀγάπη πρὸς τὸ συνάνθρωπό μας, ἡ παραδοχὴ πὼς ὁ πλησίον μας εἶναι ἀδελφός μας εἶναι μερικὰ στοιχεῖα ποὺ δείχνουν, ἐὰν ἔχουμε τὸ χάρισμα τῆς υἱοθεσίας.

Ἡ Γέννηση τοῦ Χριστοῦ μᾶς κάνει ὅλους ἀδέλφια. «Υἱοὶ φωτὸς οἱ πρὶν ἐσκοτισμένοι», θὰ μᾶς πεῖ ὁ ὕμνος τῆς Ἐκκλησίας. Γι᾽ αὐτὸ ἔχοντας ὅλα αὐτὰ κατὰ νοῦν ὡς Ἐπίσκοπος τῆς εὐλογημένης Μητροπόλεως Ἐδέσσης, Πέλλης καὶ Ἀλμωπίας εὔχομαι μὲ τὴν εὐκαιρία τῆς ἑορτῆς τῶν Χριστουγέννων νὰ ζήσουμε πνευματικὰ καὶ κοινωνικὰ τὸ χάρισμα τῆς υἱοθεσίας ποὺ μᾶς δώρησε ἡ ἐνσάρκωση τοῦ Κυρίου μας. Ἀπευθύνομαι στὸν Κλῆρο καὶ στὸ λαό, στοὺς ἄρχοντες καὶ τοὺς ἁπλοὺς πιστούς, στούς ἐπώνυμους καὶ ταπεινούς, στοὺς ἁπλοὺς καὶ στοὺς ἐπιστήμονες, στοὺς θερμοὺς ὡς πρὸς τὴν πίστη καὶ στοὺς χαλαροὺς καὶ εὔχομαι ἐγκαρδίως νὰ βιώσουνε τὰ Χριστούγεννα ὡς παιδιὰ τοῦ Θεοῦ μὲ εἰρήνη καὶ ἀγάπη, ἀρετὲς ποὺ μᾶς ἔφερε ὁ Κύριος μὲ τὴ γέννησή Του.

Χρόνια πολλὰ καὶ εὐλογημένα!

Χρι­στού­γεν­να 2010

Εὐχέτης ὅλων σας

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ὁ Ἐ­δέσ­σης, Πέλ­λης καὶ Ἀλ­μω­πί­ας Ι­Ω­ΗΛ

Τετάρτη 8 Σεπτεμβρίου 2010

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΕΤΟΣ

Προς
τους μαθητές και τις μαθήτριες των σχολείων
της καθ' ημάς Ιεράς Μητροπόλεως


Αγαπητοί μου μαθητές και μαθήτριες·

Ένας σοφός άνθρωπος διατυπώνει τις εξής σπουδαίες και επίκαιρες σκέψεις: «Παιδί μου, από την μικρή σου ηλικία προτίμησε την παιδεία, και μέχρι τα βαθιά σου γεράματα θα έχεις μαζί σου την σοφία. Πορεύσου προς αυτήν, όπως αυτός που οργώνει και σπέρνει, και περίμενε τους αγαθούς καρπούς της. Λίγο θα κοπιάσεις εργαζόμενος σ' αυτήν και γρήγορα θα απολαύσεις τους καρπούς της. Βάλε τα πόδια σου μέσα στα δεσμά της και τον αυχένα σου στον κλοιό της, και θα γίνουν για σένα τα δεσμά της ισχυρή προστασία, ενώ οι κλοιοί της ένδοξη στολή. Εάν θέλεις, παιδί μου, θα γίνεις παιδευμένος άνθρωπος και αν δώσεις στην παιδεία την ψυχή σου, θα γίνεις πολυμήχανος. Αν αγαπάς να ακούς, θα διδαχθείς πολλά, και αν είναι προσεκτική η ακοή σου, θα γίνεις σοφός. Να θέλεις να ακούς κάθε λόγο του Θεού και τα σοφά γνωμικά ας μη σου διαφεύγουν. Εάν δεις συνετό άνθρωπο, από το πρωί να συχνάζεις στην οικία του, και τα σκαλοπάτια της θύρας του ας τριφτούν από τα πόδια σου. Συνεχώς να σκέπτεσαι και να μελετάς τα προστάγματα και τις εντολές του Κυρίου, διότι Αυτός θα στηρίξει την καρδιά σου και θα σου χαρίσει την σοφία την οποία τόσο επιθυμείς» (Σοφ. Σειρ. κεφ. 6ο).
Με αυτές τις σκέψεις ο άνθρωπος αυτός του Θεού μας παρουσιάζει σε γενικές γραμμές ποιά είναι τα βασικά γνωρίσματα της γνήσιας παιδείας και σοφίας και ποιές οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την απόκτηση και διατήρησή της σε όλη μας την ζωή. Η αληθινή παιδεία προέρχεται και δωρίζεται στον άνθρωπο από τον Θεό. Έχει στενή και άρρηκτη σχέση με τις εντολές Του και μπορεί να μεταδοθεί μόνον από ανθρώπους που είναι συνετοί, δηλαδή έχουν πίστη, φόβο Θεού και γνώσεις πολλές. Για να γίνει ο άνθρωπος πεπαιδευμένος, σοφός και πολυμαθής, είναι ανάγκη ο ίδιος να ποθεί την παιδεία, και μάλιστα από μικρή ηλικία. Η απόκτηση της σοφίας απαιτεί κόπο, ιδρώτα, και πολλές θυσίες. Χωρίς να κόψουμε περιττές ασχολίες και άσκοπη σπατάλη του χρόνου, δεν μπορούμε να εντρυφήσουμε στα αγαθά της παιδείας. Ακόμη, η σοφία πορεύεται μόνο στους ταπεινούς. Αν ο άνθρωπος δεν αγαπά να ακούει και να διδάσκεται από τους άλλους- ένδειξη ότι αναγνωρίζει την δική του ατέλεια- παραμένει στο σκοτάδι και την αγνωσία. Τέλος, όπως ο οργανισμός μας, για να παραμένει ζωντανός, είναι ανάγκη να αναπνέουμε αδιακόπως, έτσι και η γνήσια σοφία και παιδεία διατηρείται μέσα μας ζωντανή, μόνο αν συνεχώς φέρνουμε μέσα στον νου και την καρδιά μας την μνήμη του Θεού και των εντολών Του. Διαφορετικά, οι γνώσεις και δεξιότητες που έχουμε χωρίζονται από την ψυχή τους, δηλαδή το θέλημα του Θεού, και νεκρώνονται και αποσυντίθενται και ο άνθρωπος που τις φέρει μέσα του, αναδίδει με τα λόγια και τις πράξεις του την θανατηφόρα οσμή του θανάτου.
Ως επίσκοπος της τοπικής μας εκκλησίας, με αφορμή την έναρξη της νέας αυτής σχολικής χρονιάς, εύχομαι από ψυχής, διδάσκαλοι και διδασκάλισσες, μαθητές και μαθήτριες, να είστε κάτοχοι της αληθινής αυτής παιδείας, η οποία μέσα της φέρει τις ρίζες της αθανασίας και καθιστά αθάνατους αυτούς που την ποθούν και ειλικρινά αναζητούν.

Πρός Θεόν Ευχέτης
Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ




† Ο Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας ΙΩΗΛ

Σάββατο 3 Απριλίου 2010

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΠΑΣΧΑ

«Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας»

Προς τον Ιερόν Κλήρον και τον ευσεβή λαόν
της καθ' η­μάς Ιεράς Μη­τρο­πό­λε­ως

Αγαπητοί εν Χριστώ Αδελφοί,
Χριστός Ανέστη!

Είναι πασίγνωστο το τροπάριο της Αναστάσεως του Χριστού. Ο Χριστός ανέστη εκ νεκρών και με το θάνατό Του πάτησε το θάνατο. Το τελευταίο κακό της πτώσεως του ανθρώπου είναι ο θάνατος· «απόκειται τοις ανθρώποις άπαξ αποθανείν μετά δε τούτο κρίσις» (Εβρ. 9,27), λέγει ο απόστολος Παύλος. Ο Κύριος έδωσε μάχη και νίκησε το θάνατο επί του σταυρού. Ο θάνατος ήταν ολοζώντανος. Ο Χριστός πάλεψε με το θηρίο του θανάτου που είχε θανατηφόρα νύχια και δόντια και το αχρήστευσε. Λέγει ο ιερός Χρυσόστομος πως, «επειδή ήλθε ο Χριστός και πέθανε υπέρ της ζωής των ανθρώπων, πλέον ο θάνατος δεν ονομάζεται θάνατος, αλλά ύπνος και κοίμηση πρόσκαιρη». Οντολογικά ο θάνατος είναι ύπνος, αποδημία, μετάσταση, ανάπαυση, λιμήν εύδιος, παύση της ταραχής και των βιοτικών πραγμάτων, ελευθερία και απαλλαγή. Η Ανάσταση του Χριστού μας απήλλαξε από την αγριότητα του θανάτου και την αβεβαιότητα της άλλης ζωής. Τώρα μετά την Ανάσταση του Χριστού γνωρίζουμε πως φεύγοντας από τον κόσμο αυτό μεταβαίνουμε από το θάνατο στην ζωή.
Εάν εμβαθύνουμε περισσότερο στο γεγονός του θανάτου και της Αναστάσεως του Χριστού, θα υιοθετούσαμε τις σκέψεις του αγίου Γρηγορίου του Νύσσης: «Σήμερα ανοίγεται το δεσμωτήριο του θανάτου, σήμερα κηρύσσεται η άφεση στους αιχμαλώτους, σήμερα οι τυφλοί ξαναβλέπουν, σήμερα αυτούς που κάθονται στο σκότος και τη σκια του θανάτου τους επισκέπτεται η ουράνια ανατολή». Ο πρώτος Αδάμ με την παράβασή του έφερε σ' όλο το ανθρώπινο γένος το θάνατο, ενώ ο δεύτερος Αδάμ με το θάνατο και την Ανάστασή Του έφερε σ' όλη την οικουμένη την ζωή. Ο Κύριος πραγματικά και αληθινά πέθανε, αλλά στο θάνατό Του φανερώθηκε σε μεγάλο μέτρο η δύναμη της Αναστάσεώς Του. Ο θάνατός Του έγινε εμφύσημα ζωής σε κάθε ανθρώπινο θάνατο, λέγει ένας Ορθόδοξος Επίσκοπος. Η εορτή του Πάσχα «είναι το τελείωμα των σκυθρωπών και των αγαθών η αρχή» (άγιος Επιφάνιος).
Έχοντας αυτά κατά νουν λέμε πως ο θάνατος του Χριστού είναι «λυσίποινος ποινή», δηλαδή καταδίκη που λύτρωσε τους ανθρώπους από την κατάρα και την ποινή του θανάτου. Ο Χριστός έγινε «τραυματίας πολυπόνων ανθρώπων αντιφάρμακον», δηλαδή παρατηρεί ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ο Κύριος έγινε τραυματίας, αλλά το τραύμα του θανάτου Του έγινε αντιφάρμακο πολυπόνων ανθρώπων. Έγινε φυσίζωος αλγηδόνα, με άλλα λόγια πόνος που εμφύσησε στους ανθρώπους την ζωή.
Την οικειοποίηση του θανάτου και της Αναστάσεως του Χριστού μας προτρέπει να επιτύχουμε η Εκκλησία μας. Κάθε φορά που κοινωνάμε το σώμα και το αίμα του Χριστού, το δικό Του θάνατο καταγγέλλουμε και την Ανάστασή Του ομολογούμε. «Οσάκις γαρ αν εσθίητε τον άρτον τούτον και το ποτήριον τούτο πίνητε, τον θάνατον του Κυρίου καταγγέλλετε, άχρις ου αν έλθη» (Α Κορ. 11,26), τονίζει ο απόστολος Παύλος.
Βαθιά λύπη καταλαμβάνει την καρδιά των πιστών για την εντελώς αντίθετη προτίμηση των κοσμικών ανθρώπων. Προτιμούν την αμαρτία που είναι φορέας του θανάτου, παρά το ζωοδότη Χριστό. Το όλο σύστημα του κόσμου που συνίσταται στην επιδίωξη της καλοπεράσεως και στην απόκτηση πολλών υλικών αγαθών, καταστρέφει την ζωτικότητα του ανθρώπου. Τον κάνει κυνηγό μιας εφάμαρτης ευμάρειας που κρύβει τον πνευματικό του θάνατο. Ο εύκολος πλουτισμός, η απόλαυση των ναρκωτικών, ο επιρρεπής στα διάφορα πάθη βίος, η επικράτηση του καταναλωτισμού, η θεοποίηση των χρημάτων, η έλλειψη πίστεως, ο χαλαρός σύνδεσμος με το Χριστό, η περιφρόνηση των πνευματικών και η αναζήτηση των διαφόρων ηδονών, φέρνουν τον πνευματικό όλεθρο και πολλά αδιέξοδα. Σήμερα οι άνθρωποι δεν ελπίζουν, αλλά βιάζονται να απολαύσουν την εύκολη ζωή.
Σ' αυτή την απελπιστική κατάσταση η Ανάσταση του Χριστού, που είναι αποτέλεσμα του ζωοποιού Του θανάτου, ας γίνει οδηγός στους ανερμάτιστους σημερινούς ανθρώπους του κόσμου.
Ως Επίσκοπος της ευλογημένης Μητροπόλεως Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας εύχομαι στον κλήρο και το λαό, στους πιστούς άρχοντας και τους διαφόρους επιτελείς των φορέων, η Ανάσταση του Χριστού να ζωογονήσει το νεκρωμένο μας φρόνημα, να μας χαρίσει την πνοή της αληθινής ζωής, να μας αναστήσει από το λήθαργο του θανάτου της αμαρτίας.
Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, μαζί σας αναφωνώ την εορταστική διαπίστωση·

Χριστός Ανέστη! Αληθώς Ανέστη!

Πά­σχα 2010


Προς Θεόν ευχέτης σας

Ο Μη­τρο­πο­λί­της
† Ο Ε­δέσ­σης, Πέλ­λης και Αλ­μω­πί­ας Ι­Ω­ΗΛ

Παρασκευή 2 Απριλίου 2010

ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΠΑΣΧΑ

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ
ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ - ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ
ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝΔΟΞΩΣ ΑΝΑΣΤΑΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ


Ἀδελφοὶ καὶ τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά, Χριστὸς ἀνέστη!


Εὐφρόσυνος καὶ φωτεινὴ ἀνέτειλε καὶ πάλιν ἡ ἁγία ἡμέρα τοῦ Πάσχα καὶ σκορπίζει χαράν, παρηγορίαν, ἀγαλλίασιν καὶ βεβαίαν ἐλπίδα ζωῆς εἰς ὅλους τοὺς πιστούς, παρὰ τὴν ἐπικρατοῦσαν ἀνὰ τὸν κόσμον βαρεῖαν ἀτμόσφαιραν ἐξ αἰτίας τῆς πολυδιαστάτου κρίσεως, μὲ ὅλας τὰς γνωστὰς ὀδυνηρὰς ἐπιπτώσεις της εἰς τὸν καθημερινὸν βίον τῆς ἀνθρωπότητος.


Ἀνέστη ἐκ τοῦ Τάφου ὁ Χριστός, ὁ Θεάνθρωπος, καὶ μαζί Του ἀνέστη ὁ ἄνθρωπος! Ἡ καταδυναστεία τοῦ θανάτου ἀποτελεῖ παρελθόν. Ἡ ἀπελπισία τῆς αἰχμαλωσίας τοῦ ᾅδου παρῆλθεν ἀνεπιστρεπτί. Ὁ μόνος Ἰσχυρὸς καὶ Χορηγὸς τῆς ζωῆς, ἀφοῦ ἀνέλαβεν ἐθελουσίως διὰ τῆς Ἐνσαρκώσεώς Του ὅλην τὴν δυστυχίαν τῆς φύσεώς μας καὶ τὸ ἴδιον τὸ κεφάλαιόν της, τὸν θάνατον, ἤδη «τὸν ᾅδην ἐνέκρωσε τῇ ἀστραπῇ τῆς Θεότητος» καὶ ἐχάρισεν εἰς τὸν ἄνθρωπον ζωὴν καὶ «περισσὸν» ζωῆς.


Αὐτὴν τὴν περίσσειαν ζωῆς, τὴν ὁποίαν ὁ Ἀναστὰς ἐχάρισεν εἰς ἡμᾶς, δὲν παύει νὰ συκοφαντῇ καὶ νὰ διαβάλῃ πάντοτε μὲ συνέπειαν πρὸς τὸ ὄνομά του ὁ διάβολος, καίτοι ἀπονευρωμένος πλέον καὶ ἐντελῶς ἀνίσχυρος καὶ καταγέλαστος. Τὴν συκοφαντεῖ μὲ τὴν εἰς τὸν κόσμον ἐπικρατοῦσαν ἀκόμη «ὕβριν», τόσον ἔναντι τοῦ Θεοῦ, ὅσον καὶ ἔναντι τοῦ συνανθρώπου καὶ τῆς ὅλης κτίσεως. Τὴν διαβάλλει μὲ τὴν εἰσέτι ὑφισταμένην ἐντὸς ἡμῶν «ἀρχαίαν σκωρίαν» τῆς ἁμαρτητικῆς ροπῆς, τὴν ὁποίαν καταλλήλως πάντοτε ἐκμεταλλεύεται, προσπαθῶν νὰ μᾶς παγιδεύσῃ εἴτε εἰς τὴν ἔμπρακτον ἁμαρτίαν, εἴτε εἰς τὴν περὶ τὴν πίστιν πλάνην. Ἡ «ὕβρις» εἶναι ἀπότοκον τῆς «σκωρίας» ἐκείνης καὶ ἀμφότεραι συναποτελοῦν τὸ ἀπαίσιον ζεῦγος τῶν εὐθυνομένων διὰ τὴν διατάραξιν τῶν σχέσεών μας πρὸς ἑαυτούς, πρὸς ἀλλήλους, πρὸς τόν Θεόν καὶ πρός όλην τήν Δημιουργίαν. Εἶναι, κατὰ ταῦτα, ἀδήριτος ἀνάγκη νὰ ἀποκαθάρωμεν τὴν σκωρίαν ἐκείνην μετὰ πάσης προσοχῆς καὶ ἐπιμελείας, ὥστε νὰ λάμψῃ ἄπλετον τὸ ζωοποιὸν φῶς τοῦ Ἀναστάντος Χριστοῦ εἰς τὸν νοῦν, εἰς τὴν ψυχὴν καὶ εἰς τὸ σῶμα μας, νὰ ἀπομακρύνῃ τὸ σκότος τῆς ὕβρεως καὶ νὰ ἐκχυθῇ τὸ «περισσὸν» τῆς ζωῆς εἰς τὸν κόσμον ὅλον. Τοῦτο δὲν δύναται νὰ ἐπιτευχθῇ οὔτε διὰ τῆς φιλοσοφίας, οὔτε διὰ τῆς ἐπιστήμης, οὔτε διὰ τῆς τέχνης, οὔτε διὰ τῆς τεχνικῆς, οὔτε διά τινος ἰδεολογίας, εἰ μὴ μόνον διὰ τῆς πίστεως εἰς τὸν μέχρι Παθῶν καὶ Σταυροῦ καὶ Τάφου καὶ ταμείων τοῦ ᾅδου συγκαταβάντα καὶ ἐκ νεκρῶν Ἀναστάντα Θεάνθρωπον Ἰησοῦν Χριστόν, ἐκφραζομένης διὰ μυστηριακῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς καὶ ἐμπόνου καὶ συστηματικοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνος. Ἡ Ἐκκλησία, ὡς τὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ζῇ ἀδιαλείπτως καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τὸ θαῦμα τῆς Ἀναστάσεως, καὶ διὰ τῶν ἁγίων Μυστηρίων της, τῆς Θεολογίας καὶ τῆς πρακτικῆς διδασκαλίας της, μᾶς δίδει τὴν δυνατότητα νὰ μεταλάβωμεν τοῦ θαύματος, νὰ μετάσχωμεν τῆς νίκης κατὰ τοῦ θανάτου, νὰ γίνωμεν τέκνα φωτόμορφα τῆς Ἀναστάσεως καὶ ἀληθῶς «θείας κοινωνοὶ φύσεως», ὅπως συνέβη καὶ συμβαίνει μὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους. Ἡ εἰς τὰ βάθη τῆς καρδίας ἡμῶν φυομένη κακοβότανος καὶ ἀκανθηρὰ δέσμη τῶν παθῶν, ἡ λιπαινομένη ἐκ τῆς σκωρίας τοῦ ἐν ἡμῖν «παλαιοῦ ἀνθρώπου», εἶναι ἐπάναγκες νὰ μεταμορφωθῇ τὸ συντομώτερον ἐν Χριστῷ, διὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ χάριν τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν περὶ ἡμᾶς ζωντανῶν εἰκόνων Του, δηλ. τῶν συνανθρώπων μας, εἰς ἀνθοδέσμην ἀρετῶν, ἁγιασμοῦ καὶ δικαιοσύνης. Οὕτω, ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος ἐπικαίρως ψάλλει: «Δικαιοσύνης ἐσθῆτα περιβαλλόμενοι λευκὴν ὑπὲρ χιόνα, τῇ παρούσῃ τοῦ Πάσχα ἡμέρᾳ εὐφρανθῶμεν, ἐν ᾖ ὁ Χριστός, δικαιοσύνης ὡς ἥλιος ἐκ τῶν νεκρῶν ἀνατείλας, πάντας ἡμᾶς ἀφθαρσίᾳ κατεφαίδρυνεν». Τὸ λευκὸν ἔνδυμα τῆς δικαιοσύνης μᾶς ἐδόθη συμβολικῶς κατὰ τὸ ἅγιον Βάπτισμα καὶ καλούμεθα διὰ τῆς διαρκοῦς μετανοίας, τῶν χαροποιῶν δακρύων, τῆς ἀδιαλείπτου προσευχῆς, τοῦ περιορισμοῦ τῶν ἐπιθυμιῶν, τῆς ὑπομονῆς εἰς τὰ ὀδυνηρὰ τοῦ βίου καὶ τῆς ἀνυποχωρήτου προσπαθείας πρὸς πρακτικὴν ἐφαρμογὴν πασῶν τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καὶ μάλιστα τῆς κεφαλαιώδους ἐντολῆς τῆς ἀγάπης, νὰ τὸ ἀνακαθάρωμεν, μετέχοντες οὕτως εἰς τὴν σταυρικὴν κένωσιν τοῦ Θεανθρώπου, ὥστε νὰ ἔλθῃ ἡ πασχάλιος εὐφροσύνη, τὸ φαιδρὸν ἀναστάσιμον φῶς καὶ ἡ σωτηρία εἰς τὴν ζωὴν μας καὶ εἰς τὸν περὶ ἡμᾶς κόσμον.


Ταῦτα ἀπὸ τοῦ πάντοτε ἐν τῇ δοκιμασίᾳ τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς, ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ φωτὶ καὶ τῇ χαροποιῷ ἐμπειρίᾳ τῆς Ἀναστάσεως, ὑπάρχοντος Φαναρίου ἑορτίως γράφοντες καὶ τὴν στοργὴν τῆς Μητρὸς Ἐκκλησίας διερμηνεύοντες, εὐχόμεθα ὁλοψύχως πᾶσαν παρὰ τοῦ ἐκ νεκρῶν Ἀναστάντος Ἀρχηγοῦ τῆς Ζωῆς σωτήριον δωρεὰν καὶ πασχάλιον εὐλογίαν।


Ἅγιον Πάσχα 2010


+ Ὁ Κωνσταντινουπόλεως Bαρθολομαῖος

διάπυρος πρός Χριστόν Ἀναστάντα εὐχέτης πάντων ὑμῶν